غزل شمارهٔ ۳۹۴

برداشت: ای چهره‌ات مانند ماه، بهار زیبایی توست و نشانه‌ها و خط‌های چهره‌ات مرکز و محور زیبایی هستند.

برداشت: چشم‌های خواب‌آلود تو دارای جادو و سحر است و در زلف‌های بی‌قرار تو زیبایی و آرامش مشاهده می‌شود.

برداشت: ماهی به آزادی و زیبایی تو نمی‌رسد، چون هیچ درختی به خوش‌اهمی به قامت تو نمی‌رسد.

برداشت: با زیبایی و دلربایی تو، زندگی خوش و خرم شده است و روزهای خوشی به خاطر لطافت و نرمی تو به وجود آمده است.

برداشت: هیچ دل‌پروری در این دنیا باقی نمانده است که به دام زلف و درخشش خال تو نیفتاده باشد و در برابر زیبایی‌ات شکار نشده باشد.

برداشت: همیشه به کمک و لطف طبیعت، تو را با عشق و ناز در کنار زیبایی می‌پرورانم و به زندگی می‌آورم.

برداشت: گل‌های بنفشه اطراف لب‌های تو به قدری تازه و شاداب هستند که گویی از جویبار زیبایی زندگی می‌نوشند.

برداشت: حافظ از امید فرار می‌کند، زیرا می‌بیند که در دنیا مانند تو وجود ندارد و زیبایی‌ات تنها در سرزمین زیبایی‌ها می‌درخشد.