غزل شمارهٔ ۳۹۳

برداشت: من در عشق ورزیدن مشهور و شناخته‌شده هستم. هرگز چشمم به بدی و ناپاکی گشوده نشده است.

برداشت: وفادار بمانیم و اگر دیگران ما را سرزنش کردند، باز هم خوشحال باشیم، چون در راه ما، غمگین بودن و رنجیدن کفر است

برداشت: به پیر میکده پرسیدم که چگونه می‌توانم نجات پیدا کنم؟ او خواست تا جام شراب را بنوشم و گفت که عیب‌ها را باید پنهان کرد.

برداشت: نیت دل از زیبایی‌های دنیا چه می‌تواند باشد، وقتی که مردم فقط برای برداشت زیبایی از چهره تو زمان می‌گذرانند؟

برداشت: من به باده‌پرستی مشغول شدم و از روی نقشم بر آب نوشتم تا اینکه بتوانم تصویری که از خودم در ذهن دارم را ویران کنم.

برداشت: من به رحمت و زیبایی موی تو امیدوارم، وگرنه اگر جذبه‌ای از سوی تو نباشد، تلاش کردن چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: ما تصمیم داریم که در میکده حضور پیدا کنیم، زیرا در این محفل، شنیدن نصیحت‌های بی‌عمل، ضرورتی ندارد.

برداشت: از خط یار بیاموز که چگونه عشق ورزیدن را، زیرا که گلابی بودن دور عارض زیبایان، دل‌انگیز است.

برداشت: فقط لبِ ساقی و جامِ شراب ارزش بوسیدن دارند، زیرا بوسیدن چیزهایی که به غیر از این هستند، نادرست و بی‌معنی است.