غزل شمارهٔ ۳۹۲

برداشت: می‌دانی خوشبختی چیست؟ دیدن محبوب و عزیز خود در کوی او و انتخاب زندگی در دارایی اوست.

برداشت: بریدن امید از جان کار راحتی است، اما قطع رابطه با دوستانی که برایت عزیزند، بسیار دشوار است.

برداشت: می‌خواهم به باغ بروم مثل غنچه‌ای که دلش پر از غم است و آنجا با نام نیک، پیراهنی را پاره کنم.

برداشت: گاهی همچون نسیم با گل راز و رمزهایی را در میان می‌گذاریم و از بلبلان آواز عشق را می‌شنویم.

برداشت: بوسیدن لب معشوق را هرگز فراموش نکن، چرا که در نهایت اگر از این لذت‌ها دور بمانی، از زندگی و عشق خسته و دلزده می‌شوی.

برداشت: همدمی و صحبت و دوستی را غنیمت بشمار زیرا زندگی کوتاه است و دیگر همدیگر را نخواهیم دید. ( دوراهه منزل یعنی یک مسافت کوتاه. راه اصطلاح مسافرتی قدیم بوده است که پس از آن یک توقف و استراحت کوتاه انجام می‌شده‌است)

برداشت: به نظر می‌رسد که حافظ از یاد شاه یحیی رفته است. ای خدا، او را به یادش بیاور که درویشان را پرورش دهد.