غزل شمارهٔ ۳۹۰

برداشت: افسر سلطان گل، به معنی پیشوای زیبایی و لطافت، از طرف باغ پیدا شده است. ای کاش به سرو و سمن، که نمادهای زیبایی و طراوت هستند، خوشا بختی و شادی برساند.

برداشت: خوش به حال کسی که چنین مقامی دارد و در آنجا نشسته است؛ چرا که اکنون هر کسی می‌تواند در جای خود، احساس شادمانی کند.

برداشت: به خاتم جم خبر خوشی بده که حسن کارهای پایانی را به او نوید می‌دهد. او با قدرت و عظمت خود، اهرمن را از نزدیکیش دور کرده است.

برداشت: این خانه تا ابد آباد و پر رونق باشد، چرا که هر دم بوی خوشی از خاک در آن به مشام می‌رسد که نشانه‌ای از رحمت الهی و برکت است.

برداشت: شوکت پسر پشنگ و شمشیر قدرتمند او، داستانش در تمام داستان‌های شاهنامه به عنوان یک موضوع مهم مطرح شده است.

برداشت: وقتی اسب نادان و بی‌خبر از خود را زیر زین سوارکاری قرار می‌دهی و او را به میدان می‌بری، انگار که آماده به جنگ و نبرد شده است.

برداشت: آب روان جویبار حکومت تو از شمشیر تو سرچشمه می‌گیرد. تو باید درخت عدالت را بکاری و ریشه بدخواهی‌ها را از بین ببری.

برداشت: دیگر تعجب نکن اگر بوی خوش انسان‌ها تو را به وجد آورد، چون از دشت ایذج، بوی دلپذیر مشک ختن به مشام می‌رسد.

برداشت: منتظران در گوشه‌ها به تماشای زیبایی‌ها نشسته‌اند. ای کسی که در دل زیبایی‌ات را پنهان کرده‌ای، حجاب و کلاه را از چهره‌ات بردار تا دیگران زیبایی‌ات را ببینند.

برداشت: با عقل مشورت کردم و او گفت که حافظ، ساقی، شراب را بنوش و به وعده‌ات وفا کن، همان‌طور که مشاور معتبر گفته است.

برداشت: ای نسیم، به ساقی میخانه اتابک بگو تا از آن جام پرنور و زیبا جرعه‌ای به من بدهد.