غزل شمارهٔ ۳۸۹

برداشت: هر لحظه به عطر تو، لباس خود را می‌پوشم و دلم را چاک‌چاک می‌کنم تا به دامن تو برسم.

برداشت: تن تو را مانند گلی می‌بینم که مانند میخی در باغ، جامه‌اش را از تن درآورده است.

برداشت: من از غم تو جانم در درد و رنج است، اما تو به راحتی دل مرا از من گرفتی.

برداشت: به گفته‌ی دشمنان، هیچ‌کس نمی‌تواند برگردد و با دوستش دشمنی کند.

برداشت: بدنت در لباس مانند جامی است که حاوی باده و دل‌ات در سینه مانند آهنی است که درون آن سیم وجود دارد.

برداشت: ای شمع، اشک‌هایت را بریز و ببار، چون قلبت به خاطر others به شدت می‌سوزد.

برداشت: ناhopeی کن که از دلم آهی جانسوز بلند می‌شود، مانند دودی که از پنجره بیرون می‌آید.

برداشت: دل من را نشکن و آن را زیر پا نگذار، چرا که این دل در سایه‌ی موهای تو آرامش دارد.

برداشت: وقتی دل من در زلف تو گرفتار شده است، حافظ، تو نیز با این کار نکن که او را به زحمت بیندازی.