غزل شمارهٔ ۳۸۸

برداشت: بهار فرا رسیده و گل‌ها زیبا و شاداب شده‌اند. در این زمان شادمانی، با ترک غم و اندوه، از دل خود غم را دور کن و به شادی بپرداز.

برداشت: یک نسیم خوشبو به سمت غنچه‌ای آمد و آن را از پس خود رها کرد و پیراهنش را که به آن بسته بود، درید.

برداشت: آموختن صداقت را از آب زلال یاد بگیر و برای دستیابی به آزادی به راستی تلاش کن، مانند سروهایی که در چمن رشد می‌کنند.

برداشت: به دقت به زیبایی گل‌ها و گیسوان پنبه‌ای نگاه کن، که نسیم لطیف بر آنها می‌وزد و آنها را در هم می‌پیچد.

برداشت: عروسی که از حرم خارج شده، به خوشی و خوشبختی می‌رسد و با زیبایی و چهره جذابش، دل و ایمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

برداشت: صدای زیبای بلبل عاشق و فریاد هزاران عاشق برای رسیدن به گل، از دنیای غم و اندوه بیرون آمده است.

برداشت: از سخنانی که درباره خوبی‌ها و زیبایی‌هاست بگو، و درباره پیمانه‌ی شراب بگو، به قول حافظ و بر اساس نظر someone که در این زمینه صاحب‌نظر است.