غزل شمارهٔ ۳۸۷

برداشت: پادشاه بلندبالایان و شهریار شیرین‌بیانان که با مژه‌هایش دل همه شجاعان شورش‌آور را می‌شکند‌…

برداشت: در حال مستی بر من گذار کرد، نگاهی به من فقیر انداخت و گفت: ای سرآمد همه خوش‌کلامان‌…

برداشت: تا چه زمانی می‌خواهی که جیب تو از طلا و نقره خالی باشد؟ بندگی مرا بپذیر تا از همه دلبران سیمین‌بدن بهره‌برداری کنی.

برداشت: یک ذره گرد و غبار کمتر نیستی که خود را به خورشید می‌رساند. خود را فرومگذار و عاشق باش تا در حال رقص و چرخش به سراپرده خورشید برسی.

برداشت: بر حال دنیا اعتماد مکن و اگر یک پیاله شراب داری به سلامتی ماهرویان و نازک‌اندامان بنوش.

برداشت: روانشاد پیر عارف باده‌نوش من گفت که از بدقولان و عهدشکنان دوری گزین‌…

برداشت: خدا را عبادت کن و  دل دوست را به دست آر (منظور خدا است)و رابطه‌ات را با دشمن قطع کن. به مردی از سوی خداوند تبدیل  شو . تا بر شیطان‌ها و اهریمنان پیروز شوی و به سلامت عبور کنی.

برداشت: با نسیم صبحگاهی در باغ گل، به لاله‌ها می‌گفتم که این همه کسانی که در خون خود غوطه‌ورند، چه افرادی هستند و چه داستانی دارند.

برداشت: حافظ می‌گوید که من و تو به اندازه‌ای نزدیک به هم نیستیم که بخواهیم به این راز عمیق پی ببریم. بهتر است از شراب قرمز بگوییم و درباره افرادی با زبان شیرین صحبت کنیم.