غزل شمارهٔ ۳۸۵

برداشت: خداوندا، آن آهوی خوشبو را که در کابل (حتی) می‌رقصد، و آن سروهای باریک و زیبا را که در باغ می‌چرخند، بگذار تا بنگرند.

برداشت: دل دلbroken ما را با یک نسیم آرامش بده، به گونه‌ای که آن روحی که از بدن رفته را دوباره به وجود بیاوری.

برداشت: وقتی که ماه و خورشید به خواسته تو به منزل می‌رسند، یار زیبا روی من هم به نزد من می‌آید.

برداشت: چشم‌هایم به دنبال جواهر یمنی خون گریه کردند. ای پروردگار، آیا آن ستاره درخشان که در یمن به دنبال آن بودیم، پیدا خواهد شد؟

برداشت: برو ای پرنده خوشبخت و خوش‌علامت، به جستجوی نشان‌ها و نشانه‌های ارزشمند، چون حقیقت زنگ‌های زاغ و زغن را نمی‌فهمی و نمی‌توانی به درستی قضاوت کنی.

برداشت: پیام این است که بدون تو زندگی برای ما ممکن نیست. ای پیام‌آور، به ما بگو و خبر ببر.

برداشت: آن کسی که وطنش چشم حافظ بود، ای خدا! به آرزویش برسد تا از غریب‌واژه به وطن خود بازگردد.