غزل شمارهٔ ۳۸۴

برداشت: من از دوری تو می‌سوزم، لطفاً از ظلم خود روی برگردان. جدایی، بلای من شده است، ای خدا، این بلا را دور کن.

برداشت: ماه در آسمان بر سطح آبی رنگ گیتی نمایان می‌شود. وقتی او در آسمان ظاهر می‌شود، باید بر چهره‌اش نگاهی دقیق بیندازید.

برداشت: پرنده‌ای را که می‌خواهی آزاد کن، یعنی حتی اگر عشق و زیبایی در اطرافت هست، باید با آن‌ها به آرامی و لطافت رفتار کنی و همچون نسیم صبح، دور و بر آن زیبایی‌ها بچرخ.

برداشت: به خود بیا و از قید و بندهای عقل و دین رها شو، با اعتماد به نفس و شادی به جلو برو و کلاهی که به سر داری را در هم بشکن و لباسی که بر تن داری را زیباتر کن.

برداشت: ای نورِ چشمِ مستان، در حالی که منتظرم، ساز غمگینی بنواز و یا جامی را برایم بچرخان.

برداشت: زمان بر چهره‌اش نقشی زیبا می‌زند، ای کاش نوشته‌های بد از معشوق ما را دور کنی.

برداشت: اگر از سوی خدای خوبان بر تو خوشبختی و سعادت نرسد، پس به دنبال رضایت و خوشنودی نباش، چرا که حکم تقدیر و سرنوشت غیر از این نیست.