غزل شمارهٔ ۳۸۳

برداشت: هر چه غم خود را به طبیبان گفتم، نتوانستند بی‌کسان و بیچارگان را درمان کنند.

برداشت: به آن گلی که هر لحظه در دست بادی است، بگو که بلبلان خجالت بکشد.

برداشت: خداوندا، اجازه بده چشم دوست‌داران دوباره چهره معشوقان را ببیند.

برداشت: مهر و موم صندوقچه‌‌ی محبت بر جای خود نیست. خداوندا مبادا که به دست رقیبان باشد.

برداشت: ای بخشنده تا کی ما بر سفره‌ی بخشش تو از بی‌نصیبان باشیم؟

برداشت: ای حافظ اگر به اندرز ادیبان گوش می‌دادی، دلبسته‌ی جهان نمی‌شدی.