غزل شمارهٔ ۳۸۲

برداشت: وقتی به سر یک انسان خسته و بیمار می‌رسی، دعا و فاتحه‌ای برای او بخوان. لب‌های خود را باز کن، چون لب‌های تو با زیبایی شگفت‌انگیز خود می‌تواند به او زندگی تازه‌ای ببخشد.

برداشت: کسی که به سوال آمد و فاتحه‌ای خواند و در حال رفتن است، به او بگو که من روح را برای او به دنبال می‌آورم.

برداشت: ای پزشک خسته، نگاهی به زبان من کن، زیرا آنچه که در این لحظه از سینه‌ام خارج می‌شود، تمام بار غم‌ها و دلخوری‌هایم بر زبان است.

برداشت: هرچند عشق مرا به شدت عاطفی و بیمار کرده است و احساساتم داغ و پرحرارت است، اما آتش این عشق هرگز از وجودم خاموش نخواهد شد.

برداشت: احساس درونیم تحت تأثیر زیبایی توست، به طوری که چشمانم از خیره شدن به چشمان تو خسته و ناتوان شده‌اند.

برداشت: مرا با اشک‌های چشمانم از حرارت خود بازنشانی و نگاهی به نبض من بینداز که هیچ نشانه‌ای از زندگی نمی‌دهد.

برداشت: شخصی که به‌طور مداوم مرا به خوش‌گذرانی دعوت می‌کند، چرا همیشه باید برای درمان به پزشک مراجعه کنم؟

برداشت: حافظ از دوغ زندگی شعر تو جرعه‌ای به من داد و حالا درخواستی دارم که ترکِ معالجه کن و بیا نسخه‌ای برای شربت من بخوان.