غزل شمارهٔ ۳۸۱

برداشت: هرچند ما خدمتگذاران سلطنتیم، اما در واقع ما فرمانروایان و سروران زمان خود هستیم.

برداشت: ما به ظاهر امکانات و ثروت کافی نداریم، اما در درون خود گنجینه‌ای از ارزش‌ها و دانایی داریم. زندگی را با نگرش مثبت می‌بینیم و هر کجا که می‌رویم، به دنبال نکات زیبا و معنای عمیق هستیم.

برداشت: بیدار و آگاه از زندگی هستیم، اما در عین حال در حالتی مست و غرق در شادی و غروریم. همزمان، در در دنیای توحید غوطه‌وریم و دچار گناه و خطا نیز هستیم.

برداشت: وقتی که بخت و اقبال به انسان لبخند می‌زند، زیبایی او مانند ماه در آینه می‌درخشد.

برداشت: ما هر شب نگهبان بختی هستیم که به خواب خوش پادشاه می‌رود.

برداشت: از گفت‌وگو با ما بهره‌مند باش، چرا که تو در خواب هستی و ما به وضوح در حال مشاهده‌ات هستیم.

برداشت: شاه منصور می‌داند که هر جا که اراده کنیم، به آنجا خواهیم رفت.

برداشت: بی‌رحمی و سختی را بر دشمنان تحمیل کنیم و به دوستان‌مان پیروزی و موفقیت ببخشیم.

برداشت: رنگ تزویر و نیرنگ در نزد ما جایی ندارد؛ ما همانند شیر سرخ و مار سیاه هستیم، یعنی با شجاعت و قدرت ظاهری واقعی خود را نشان می‌دهیم.

برداشت: ای حافظ، به من بگو که باز هم برمی‌گردانند، و تو اعتراف کرده‌ای که ما در زندگی ارزشمند هستیم.