غزل شمارهٔ ۳۸۰

برداشت: بارها گفته‌ام و باز هم تکرار می‌کنم که من در این مسیر، دل‌سپرده‌ام و نه به خودم توجه می‌کنم.

برداشت: در پشت آینه، صفتم را مثل طوطی ترسیم کرده‌اند و هر آنچه که آموزگار ازل به من گفت، می‌گویم.

برداشت: من هر چه که باشم، چه خار و چه گل زیبای چمن، چیزی هست که به خاطر آن وجودم را که او می‌سازد، می‌گذرانم.

برداشت: دوستان، لطفاً عیب‌هایم را بی‌دلیل برملا نکنید. من ارزش و گوهری دارم و به دنبال فردی با دیدگاه و نظری مناسب هستم.

برداشت: هرچند که پوشیدن لباس زرق و برق‌دار با رنگ قرمز زیبا ناپسند است، اما من عیبی نمی‌بینم؛ زیرا از او رنگ و بوی ریا به ما می‌رسد.

برداشت: عشق و احساسات عاشقان از منبعی دیگر نشأت می‌گیرد. من در شب و هنگام سحر به خواندن و سرودن مشغولم.

برداشت: حافظ می‌گوید که به خاطر بوی خوب مشک ختن، هیچ عیبی برای بوی خاک در میخانه مطرح نکن. یعنی وقتی در برابر زیبایی و خوبی چیزی قرار می‌گیریم، نباید به نقاط ضعف یا عیب‌های دیگر توجه کنیم.