غزل شمارهٔ ۳۷۹

برداشت: خوشحالم و با صدای بلند اعلام می‌کنم که به دنبال جانی تازه و سرزندگی هستم.

برداشت: عبوس زهد یعنی این شیوخ و واعظانی که جلوه در محراب و منبر می می کنند ، هیچ وقت چهره عبوس شون نمی تواند به مانند یک فرد شراب خور که چهره حالت خاصی دارد ، تغییر کنن. اینقدر در زهد عبات گونه دروغین فرو رفته اند که به حالت یک مست میخانه نمی توانند در بیایند یا تجربه کنند. اونها عبوسند و من حافظ مرید و راهرو دردی کشان - کسانی که تا انتهای مجلس شراب خواری ، شراب می خورند - هستم. چون این دست ادم ها لااقل دو رو و دروغگو نیستند

برداشت: در حالتی از سرگشتگی و سردرگمی قرار گرفتم که ابروی محبوبم به گونه‌ای در ذهنم نقش بسته است که نمی‌توانم آن را به خوبی بیان کنم.

برداشت: اگر پیر مغان در را به روی من باز نکند، نمی‌دانم به کدام در باید کوبید و راه حل را از کجا پیدا کنم.

برداشت: در این گلزار، خود را ملامت نکن، زیرا همان‌طور که در حال رشد و پیشرفت هستیم، به آرامی به جلو می‌رویم.

برداشت: در میانه خانقاه و جایگاه خراباتیان نباید فراموش کرد که خداوند بر هر چیزی شاهد است و من در هر مکان که باشم، همیشه با او هستم.

برداشت: غبار راه جستجوی خوشبختی همانند طلا و گرانبهاست. من که خدمتگزار آن خاک خوشبو هستم.

برداشت: از سر شوق و عشق به نرگس، قد بلند و زیبا به وجود آمده‌ام، مانند لاله‌ای که در حال سر زدن به کنار جوی و در حال نوشیدن از آن است.

برداشت: بیار می، زیرا به گفته حافظ، با دل پاک می‌توانیم غبار دروغ و ظاهر فریبی را از روح خود پاک کنیم و به لذت واقعی شراب دست یابیم.