غزل شمارهٔ ۳۷۸

برداشت: ما نباید درباره دیگران بد بگوییم و نباید به سمت بی عدالتی جدب شویم. همچنین نباید لباس کسی را سیاه کنیم منظور نابود کردن دیگران که باعث شود خویشاوندان طرف سیاه پوش شوند بخاطر پر کردن جیب خود از دارایی‌های دنیوی

برداشت: عیب و نقص در فقیر و ثروتمند باید به اندازه و نوع خود مورد بررسی قرار گیرد و نمی‌توان به طور کلی و مطلق قضاوت کرد. در واقع، باید با دقت و ملاحظه به شرایط و ویژگی‌های هر فرد نگاه کرد و از مطلق‌نگری خودداری کرد.

برداشت: در کار علم و دانش، نباید به تقلب و فریبکاری پرداخته و حقایق را به روش‌های غیرصادقانه تحریف کنیم.

برداشت: اگر شاه فقط به خاطر احترام به رندها یک جرعه بنوشد، ما نباید به می صاف و زینتی او توجه کنیم.

برداشت: در برابر مسافران و سالکان دنیا، به خوشی بر جهان که همچون اسبی است سواری کنیم ولی به تجملاتی همچون سیاه بودن اسب یا آراستگی زین بی اهمیت باشیم.

برداشت: آسمان احساسات و ایده‌های هنری را خراب می‌کند، بنابراین نباید اتکای خود را به این دنیای بی‌ثبات و ناپایدار بگذاریم.

برداشت: اگر شخص حسود یا رفیق‌ات بدی بگوید و ناراحت شود، تو خوشحال باش و به حرف‌های احمق‌ها گوش نده.

برداشت: اگر دشمن اشتباهی کرد، ما به او چیزی نمی‌گوییم؛ و اگر سخنش حق بود، در مورد حق بحث و جدل نمی‌کنیم.