غزل شمارهٔ ۳۷۶

برداشت: در زمان شکوفایی و خوش‌گذرانی، بهتر است که از زندگی لذت ببریم. این پیام کسانی است که به عمق احساسات و دل‌های پاک توجه دارند.

برداشت: در میان مردم، کسی نیست که با نیکی و محبت رفتار کند و در زمان خوشی، باید چاره‌ای اندیشید که سجاده‌امان را به شراب بفروشیم.

برداشت: هوای دل‌انگیزی است که مایه شادی را فراهم می‌کند، ای خدا، نازنینی را بفرست که با چهره‌اش بتوانیم خوشی و شادابی را بچشیم.

برداشت: آلت موسیقی وجود، به عنوان یک مداحی ناپسند برای هنرمندان عمل می‌کند. پس چرا از این درد و رنج شکایت نکنیم و چرا سر به سر این مشکلات نگذاریم؟

برداشت: گل به شوقی رسید و ما از شراب به او آبی ندادیم، بنابراین از آتش حسرت و آرزو به جوش و خروش آمده‌ایم.

برداشت: ما از پیاله‌ای که انگار پر از شراب لاله است می‌نوشیم، تا چشم بد را دور کنیم و بدون موسیقی و شراب مست هستیم.

برداشت: حافظ در اینجا به حالتی اشاره دارد که ما به عنوان بلبلان در موسم گل، به جای شوق و سر و صدا، خاموشی اختیار کرده‌ایم. این نشان‌دهنده‌ی نوعی راز و عمیق‌تر از احساسات درونی است که نمی‌توان به سادگی بیان کرد.