غزل شمارهٔ ۳۷۵

برداشت: عاشقانه به دیدار صوفی دعوت می‌کنیم تا لباس ریا و ظاهرسازی را کنار بگذاریم و برچسب تقلب و نادرستی را بر این دنیا بزنیم.

برداشت: ما نذری و برکات صومعه را برای می‌نوشی قرار می‌دهیم و لباس ریا را در آب خرابات می‌شوییم.

برداشت: اگر فردا ما را به بهشت نبرند، از زیبایی‌های دنیای دیگر، جوانان خوش‌صورت را خواهیم گرفت و از نعمت‌های آنجا بهره‌مند خواهیم شد.

برداشت: ما با خوشحالی از میهمانی صوفیان خارج می‌شویم و شراب و محبوب خود را به سینه می‌چسبانیم.

برداشت: بیا خوش بگذرانیم، وگرنه در روزی که جانمان را از این دنیا می‌بریم، حسرت بر دلمان می‌ماند.

برداشت: خداوندی که در عوالم پنهان و دور از دسترس است، ما با شوق و عشق، نقاب از چهره‌اش برمی‌داریم.

برداشت: یک زیبایی از ابروی او را نشان بده، تا مانند ماه نو، ستاره‌ها را در کمان زرینی که داریم بکشیم.

برداشت: حافظ نمی‌گوید که ما در چه سطحی هستیم که بتوانیم این‌طور صحبت کنیم. چرا باید از اندازه خود فراتر برویم و خود را در معرض مشکلات بیشتری قرار دهیم؟