غزل شمارهٔ ۳۷۳

برداشت: بیا بلند شویم و به مکانی برویم که صوفی‌ها در آن هستند؛ جایی که نظرات و باورهای عجیب و غریب در آن وجود دارد و مردم به خرافات و افکار نامعقول سرگرم‌اند.

برداشت: به سمت افرادی که سرشت آزاد و بی‌خیالی دارند، سفر کرده‌ایم و لباس و نذر و عبادت را رها کرده‌ایم.

برداشت: به محض اینکه همه دلداران فرصت را غنیمت شمرده و جرعه‌ای از شراب صبحگاهی بنوشند، ما هم به سوی درگاه پیر و سالک عبادت خواهیم رفت.

برداشت: با تو آن پیمانی که در جای امن بستیم، مانند موسی که گفت خدایا مرا ببین، ما نیز به میقات برویم.

برداشت: پرچم اعتبار تو را بر قلهٔ آسمان‌ها برافراشته می‌کنیم و به بلندای عشق تو پرواز می‌کنیم.

برداشت: خاک درگاه تو در روز قیامت به عنوان نماد افتخار، بر سر ما خواهد بود.

برداشت: اگر در مسیر ما خاری از ملامت بیفتد، زاهد از گلستانش به زندان عذاب خواهد رفت.

برداشت: باید از آلودگی‌های داخلی و ناپسند خود خجالت بکشیم، اگر بخواهیم به واسطه‌ی فضیلت و هنری که داریم، خود را بزرگ کنیم و به نام کرامت برسانیم.

برداشت: اگر دلی ارزش وقت را نشناسد و کاری انجام ندهد، باید از این که زمان‌های بیهوده‌ای را سپری کرده‌ایم، شرمنده باشیم.

برداشت: از این سقف پرزرق و برق مشکلات و فتنه‌ها به وفور موجود است، برخیز و به میخانه برویم تا از همه خطرات و آسیب‌ها دور شویم و آرامش پیدا کنیم.

برداشت: در زندگی پر از مشکلات و فنا، تا کی باید گوشه‌نشینی کنیم و از دیگران کمک بخواهیم؟ بهتر است خودمان به دنبال مسائل مهم برویم و آن‌ها را حل کنیم.

برداشت: حافظ می‌گوید که نباید زیبایی و جلوه‌ی خود را برای افرادی که ارزششان پایین است فدا کنیم. بهتر است به سراغ کسی برویم که قادر به برآورده کردن نیازهایمان باشد.