غزل شمارهٔ ۳۷۲

برداشت: اجازه بده تا از خیابان میخانه عبور کنیم، زیرا برای یک جرعه نوشیدنی، همه ما به این در نیازمندیم.

برداشت: در روز اول وقتی که به عشق روی آوردیم، تصمیم گرفتیم که جز به راه عشق نرویم و به هیچ شیوه دیگری اعتنا نکنیم.

برداشت: وقتی که قدرت و جایگاه سلطنت به باد می‌رود و از بین می‌رود، اگر غم و اندوه بزنیم، این بهتر است که به شادمانی بپردازیم.

برداشت: تا زمانی که بتوانم دستم را به کمر او بزنم، در عمق دل درد و غم نشسته‌ام، مانند یاقوتی که به رنگ احمری درآمده است.

برداشت: ای واعظ، نصیحت کنان به دل‌های شوریده نپرداز؛ زیرا ما با خاک آن کوی محبوب، بهشتی دیگر نمی‌نگریم.

برداشت: وقتی که صوفیان در حال عبادت و رقص هستند، ما نیز به سبک خودمان و با ترفندهایی که داریم، عملی انجام می‌دهیم.

برداشت: از نوشیدنی تو، خاک زمین به جواهراتی چون در و لعل تبدیل شد، اما ما غم‌انگیزیم که در مقابل تو از خاک نیز کم‌درجه‌تر هستیم.

برداشت: حافظ می‌فرماید: وقتی که به راهی که به آغوش محبوب نمی‌رسد، نمی‌توانیم برویم، پس با خاک درگاه این در ارتباط برقرار می‌کنیم.