غزل شمارهٔ ۳۷۰

برداشت: صلاح و خوبی از ما چه می‌خواهی؟ ما برای مستان دعا کردیم و به خاطر نرگس معشوقه‌ات، همواره سلامتی آرزو کردیم.

برداشت: در میخانه را بگشایید، چون هیچ چیزی از خانقاه (محل صوفیان) به شما نخواهد داد. اگر به این موضوع ایمان دارید، که خوب است؛ وگرنه، همین نکته را گفتیم.

برداشت: من از نگاه تو، ای ساقی، در حال بیهوشی و مستی هستم، اما هر دردسر و مشکل که از طرف محبوب بیاید، برای آن هزار بار خوشآمد می‌گوییم.

برداشت: اگر من را نبخشی، در آینده پشیمان خواهی شد. پس به یاد داشته باش که ما در کجا و چه صحبت‌هایی درباره خدمت به هم داشتیم.

برداشت: می‌گویم که تو مانند شمشاد هستی، اما بعداً خجالت کشیدم که چرا این حرف را زدم و چرا به تو نسبت این ویژگی را دادم.

برداشت: دل من به شدت از غم و اندوه پر شده است و این احساس درد و رنج بر من چیره شده، اما من هیچ جزایی برای آنچه بر من گذشته نمی‌خواهم، جز آنکه به خاطر زلف تو، بخاطر اشتباهی که در نیاوردن کلمات درست درباره‌اش کردم، عذرخواهی کنم.

برداشت: ای حافظ، تو به آتش تبدیل شده‌ای، ولی با یار خود ارتباط برقرار نکردی. ما از بدعهدی گل، داستانی را با باد صبا در میان گذاشتیم.