غزل شمارهٔ ۳۶۷

برداشت: من از استادان پیشین نظری دارم و اعتقادی قدیمی بر این است که نوشیدن شراب در جایی که دوستان و یاران نیستند، ممنوع است.

برداشت: من می‌خواهم این پوشش فریبنده را پاره کنم، ولی چه کار کنم؟ صحبت با این نوع روح و نفس، برایم عذابی شدید و سخت است.

برداشت: سال‌هاست که من در درِ میخانه نشسته‌ام و امیدوارم که محبوبم قدری از شراب به سوی من بریزد.

برداشت: آیا فراموش کرده‌ای که من همیشه به تو خدمت کرده‌ام؟ ای نسیم صبحگاهی، یادآور عهد و پیمان قدیمی ما باش.

برداشت: پس از گذشت صد سال، اگر بر سر خاک من بگذری، سنگینی خاک از روی سرم برمی‌خیزد و رقصکنان به پا می‌خیزد.

برداشت: معنای این بیت به این صورت است که محبوب ما با صد امید به ما نگاه می‌کند، اما اول از همه باید دلی را که داده است فراموش نکند. افرادی که سخاوتمند و نیکوکار هستند، باید به یاد داشته باشند که در این رابطه، وعده‌ها و عهدها نباید نادیده گرفته شوند.

برداشت: ای غنچه، دل تنگی نکن و از کارهای ناتمام ناامید نباش، زیرا با طلوع صبح می‌توانی از لطف و نسیم تازه بهره‌مند شوی.

برداشت: ای دل، سعی کن به فکر بهبودی و بهبود خودت باشی و از راهی دیگر پیش برو. درد عشق را نمی‌توان تنها با درمان‌های حکیمانه آرام کرد.

برداشت: برای کسب دانش و آگاهی، باید آن را درونی کرده و با خود به همراه داشته باشی، زیرا ثروت مادی و دارایی‌های دیگر، فقط نصیب دیگران خواهد شد.

برداشت: تاریکی و سختی زندگی تنها با کمک و لطف الهی قابل تحمل است، و در غیر این صورت، انسان نمی‌تواند از وسوسه‌های شیطان دور بماند.

برداشت: اگر به زیبایی و ثروت دست نیافتی، نگران نباش. شکرگزار باش زیرا لطف کلام و طبیعت خوب، از هر ثروتی بهتر است.