غزل شمارهٔ ۳۶۶

برداشت: ما به این مکان نیامده‌ایم که به دنبال ثروت و مقام باشیم، بلکه از روی حوادث ناخوشایند به اینجا پناه آورده‌ایم.

برداشت: ما در سفر راه عشق هستیم و از مرز عدم تا سرزمین وجود، مسیری طولانی را پیموده‌ایم.

برداشت: با دیدن سبزهٔ خط تو، به یاد باغ‌های بهشت افتاده‌ایم و به خاطر محبت این گیاه زیبا به سراغت آمده‌ایم.

برداشت: با چنین گنجی که روح امین، آن را نگهداری می‌کند، ما به درِ خانهٔ شاه آمده‌ایم تا از او درخواست کمک کنیم.

برداشت: کجاست نقطه‌ی اتکا و آرامش تو که کشتی موفقیت را به سوی مقصد برساند؟ ما در این دریاِ بزرگِ بخشش و رحمت، غرق گناهان خود شده‌ایم.

برداشت: ای ابرِ مهربان و پنهان‌کننده‌ی خطاها، ببار، زیرا ما به روز حساب رسیده‌ایم و اعمال‌مان در دفتر زندگی ثبت شده است.

برداشت: حافظ، این لباس پشمی را کنار بگذار، چون ما با قلبی آتشین و از مسیر قافله در جستجوی عشق و حقیقت آمده‌ایم.