غزل شمارهٔ ۳۶۵

برداشت: سال‌هاست که در راه غم تو گام برمی‌داریم و ظاهر‌سازی و تظاهر به خوشحالی در برابر مردم را کنار گذاشته‌ایم.

برداشت: قال و قیل و تمام ارکان تعلیم و آموزش را در راه رسیدن به وصال معشوق خود، فدا کرده و کنار گذاشته‌ایم.

برداشت: ما جان خود را به آن دو نرگسِ جادوگر سپرده‌ایم و دل خود را به آن دو سُنبُلِ خوشبو داده‌ایم.

برداشت: سال‌ها گذشت و ما همچنان با امیدی به نشانه‌ای، به چشم‌هایتان که دو ابرو را قاب گرفته‌اند، نگاه کرده‌ایم.

برداشت: ما به زور و لشکر برای به دست آوردن راحتی و آسایش اقدام نکرده‌ایم و قدرت خود را نیز نه به کمک نیروی جسمی و بازو به دست آورده‌ایم.

برداشت: چشمان معشوق چه جادویی دارند که ما دوباره بر اساس فریب و جاذبه آن‌ها بنیاد و اساس خود را ساخته‌ایم.

برداشت: بدون وجود زلف‌های دلربایش، سر عاشق از اندوه مانند بنفشه‌ای خشکیده بر زانو نشسته است.

برداشت: در گوشه‌ای از امید، مانند ناظران ماه، چشمان خود را بر روی آن خم ابرو دوخته‌ایم.

برداشت: تو پرسیدی که دل سرگشته‌ات کجاست؟ ما در پیچ و خم موهای تو آن را گذاشته‌ایم.