غزل شمارهٔ ۳۶۳

برداشت: درد من از طرف محبوبم است و در عین حال، درمان نیز به دست اوست. دل و جانم را به خاطر او فدای او کرده‌ام.

برداشت: آنچه گفته می‌شود که زیبایی معشوق ما از هر چیز دیگر بهتر است، در واقع این زیبایی ویژگی‌های خاص خودش را دارد و چیزهای دیگری نیز در آن وجود دارد.

برداشت: یاد آن کسی بخیر که به خاطر خون ما، عهد و پیمان را زیر پا گذاشت.

برداشت: دوستان، در خفا و به آرامی صحبت می‌کنم، چون این سخن به گوش دیگران هم خواهد رسید.

برداشت: وقتی دوره‌ی شب‌های وصال به پایان برسد، روزهای جدایی نیز به سر خواهد آمد.

برداشت: هر دو جهان، روشنایی و جلوه‌ای از روی او هستند. به تو گفتم که این روشنایی هم در آشکار و هم در نهان وجود دارد.

برداشت: به زندگی و کارهای دنیا نمی‌توان اعتماد کرد، حتی به چرخش زمان نیز نمی‌توان اتکا کرد.

برداشت: ساقی، شراب بیاور که عاشق نه تنها از قاضی نمی‌ترسد بلکه از بازپرس محکمه هم باکی ندارد

برداشت: دستگاه قضاوت، مطمئن است که حافظ در عشق غرق است، و آصف که مقام و ثروت سلیمان را دارد نیز به همین حال است.