غزل شمارهٔ ۳۶۰

برداشت: اگر از این خانه خراب به سوی خانه‌ای بروم، دیگر در جایی که می‌روم، عاقل و دانا خواهم بود.

برداشت: اگر از این سفر با سلامت به وطن برگردم، وعده داده‌ام که ابتدا از راه، به میخانه بروم.

برداشت: می‌خواهم بگویم که در این سفر و مسیر معنوی چه چیزهایی برایم روشن شده است، به درب صومعه با موسیقی و جام شراب وارد می‌شوم.

برداشت: اگر کسانی که در مسیر عشق هستند، بر من سخت بگذرند و به من آسیب برسانند، من هم بی‌پروا به سمت بیگانگان نمی‌روم تا شکایت کنم.

برداشت: بعد از این، من که دستم و زلف معشوق مانند زنجیر است، چند بار دیگر برای رسیدن به آرزوی دل دیوانه‌ام می‌روم.

برداشت: اگر ابروی خمیده‌اش را مانند محراب ببینم، شکرگزاری‌ام را به جا می‌آورم و به دنبال شکرانه‌اش می‌روم.

برداشت: چه لحظه‌ای خوش است زمانی که مانند حافظ، با حمایت وزیر، شاد و مست از میکده، همراه با یار به خانه بازگردم.