غزل شمارهٔ ۳۵۸

برداشت: :غم و اندوه روزگار انتها ندارد دوای آن  جز نوشیدن می، مانند رنگ ارغوانی نیست

برداشت: من به پیر مغان نخواهم گفت چرا که فکر می‌کنم در آن سودی برای خودم نیست.

برداشت: از نور آفتابِ جام شادی بهره‌ بگیر، زیرا آینده را آن‌طور که باید نمی‌بینم.

برداشت: نشان عشق و دلدادگی واقعی، مخصوص اهل خداست. باید توجه داشته باشی که در میان عالمان و بزرگان این شهر، این نشانه را پیدا نمی‌کنم.

برداشت: با این دو چشمانی که حیرت زده‌اند، خیلی افسوس می‌خورم که نمی‌توانم چهره‌اش را به وضوح در آینه‌ها ببینم.

برداشت: وقتی قد تو از جویبار اشک من گذشت، تنها تصویری که به جای سرو می‌بینم، آب روان است.

برداشت: در حالتی که در آن هستم، هیچ‌کس به من نخواهد داد. نگاه کن، که اهل دل و عاشقانی را در اطراف خود نمی‌بینم.

برداشت: موی میان استعاره از کمر باریک یار داره که از باریکی چون مو می‌باشد ، و آنچنان دلبسته‌ی آن شدم که دیگر خود را نمیبینم

برداشت: من و کشتی حافظ هرگز در این دریا چیزی از زیبایی‌های گفتاری نمی‌بینیم جز این گنجینه‌ها.