غزل شمارهٔ ۳۵۷

برداشت: در محفل باده‌نوشان، نور خدا را مشاهده می‌کنم. شگفت‌زده‌ام که این نور از کجا می‌آید و چه زیبایی دارد.

برداشت: ای سرور حاجی، خود را به من نشان نده و نیا، زیرا تو فقط خانه‌های معمولی را می‌بینی، اما من خانه خدا را مشاهده می‌کنم.

برداشت: من می‌خواهم از زیبایی محبوبان پرده‌برداری کنم، اما این فکر دور از دسترس است چون می‌دانم که دچار اشتباه می‌شوم.

برداشت: عذاب دل، اشک‌های جاری، آه‌های صبحگاهی و ناله‌های شب همه در اثر مهربانی‌های شماست که می‌بینم.

برداشت: هر لحظه از زیبایی تو تصویری ایجاد می‌کنم و در خیال خود با چه کسی صحبت کنم که بگویم در این پرده‌ی خیال چه چیزهایی می‌بینم؟

برداشت: هیچ‌کس آنچه را که من هر صبح ز باد نرم صبا مشاهده می‌کنم، از عطر مشک ختن و نافه چین ندیده است.

برداشت: دوستان، لطفاً درباره‌ی علاقه‌ی حافظ به عشق و زیبایی قضاوت نکنید، چون من او را از دوستداران شما می‌شناسم.