غزل شمارهٔ ۳۵۵

برداشت: الان احساس می‌کنم که بهتر است به میخانه بروم و لحظاتی را با خوشی بگذرانم.

برداشت: من جام می‌نوشم و از مردم چهره‌نما و ریاکار فاصله می‌گیرم، یعنی افرادی را انتخاب می‌کنم که پاکدل و راستگو هستند.

برداشت: جز پیاله و کتاب، یار و همصحبتی ندارم تا اینکه در این دنیا کمکی به من در برابر کسانی که فریبکارند باشد.

برداشت: من با سربلندی و آزادگی به‌گونه‌ای چون درخت سرو، به کسانی که به من کمک کنند، می‌گویم که اگر آن‌ها دست یاری به من بدهند، می‌توانم از دنیا و وابستگی‌های آن دست بکشم.

برداشت: به خاطر اینکه خیلی در لباس آلوده‌ام به فضل و نیکی صحبت کرده‌ام، از چهره‌ی ساقی و شراب رنگینم شرمنده‌ام.

برداشت: دل من از شدت ناراحتی و وزن اندوه او بسیار گرفتار و تنگ شده است. من توانایی تحمل این بار سنگین را ندارم و این برایم بسیار دشوار است.

برداشت: من اگر شخصی اهل خوش‌گذرانیم و اگر هم زاهد و پارسا در این شهر باشم، این موجودیتی که می‌بینی، کمتر از آنی است که به نظر می‌رسد.

برداشت: من تابع و پیرو آصف (وزیر سلیمان) هستم، پس دلم را از راه مبر، چون اگر کاری کنم که از چرخ گردون بخواهم انتقام بگیرم.

برداشت: خدایا، بر دل من مشکلات و ظلم‌ها سایه افکنده است، نگذار که این مسائل باعث شود محبت و دوستی‌ام تحت‌تأثیر قرار گیرد و دلم آزرده شود.