غزل شمارهٔ ۳۵۳

برداشت: مـن از عشق ومحبّت، ازدوستی و مهرورزی، ازعیش وعشرت وشادمانی، ازشاهدبازی ونظربازی، ازشادزیستن و شادکردن دلها، از پایکوبی و دست‌افشانی، دست بر نمی‌دارم. صـدبـارپ یش ازاین به توصیه‌ی نصیحتگوی، از شرابخواری و عاشقی تـوبه کرده‌ام ونتیجه ی بَدگرفته‌ام یعنی خود را بیهوده ازشادکامی و محبت و عشقبازی محروم کردم. توبه‌ها جزپشیمانی حاصلی نداشته به این نتیجه رسیدم که دیگر توبه نکنم.«از حاشیه»

برداشت: من بهشت، درخت طوبی، کاخ‌ها و زیبایی‌های آن世界 را با خاک جای دوست‌ام عوض نمی‌کنم.

برداشت: آموختن و مطالعه نظرها و اندیشه‌های اهل علم، فقط یک نشانه است. من این مطلب را به صورت غیرمستقیم بیان کردم و تکرار نخواهم کرد.

برداشت: هرگز نمی‌توانی از حال من آگاه شوی تا زمانی که خودم در میکده، موضوع را به تو نگویم.

برداشت: دوست ناصح به طعنه گفت که برو و از عشق فاصله بگیر، برادر، نیازی به جنگ و جدال نیست؛ اما من این کار را نمی‌کنم.

برداشت: من این تقوا را تمام می‌دانم که به خاطر ناز و دلفریبی جذابیت‌های دیگران، در جمع مردم و در مکان‌های مهم، خودم را زیر سوال نبرم.

برداشت: حافظ می‌گوید که در کنار پیر مغان، که نماد سرپرستی و هدایت است، فضایی برای دستیابی به نعمت و برکت وجود دارد. او با ابراز عشق و ارادت به این مکان، تأکید می‌کند که هرگز از با خاک در افتادن و احترام به این درگاه دست نخواهد کشید.