غزل شمارهٔ ۳۵۱

برداشت: هرگز در زمانی که گل‌ها شکوفه زده‌اند، کنار گذاشتن نوشیدنی را نمی‌پذیرم. من مدام از دانایی و خرد خود صحبت می‌کنم، اما این کار را هرگز نخواهم کرد.

برداشت: کجا هستند نوازندگان تا من میوه‌های زهد و دانش خود را در نواختن چنگ و بربط و آواز نی به کار ببرم؟

برداشت: از سر و صدای مدرسه دلم گرفته است و حالا می‌خواهم کمی به معشوق و شراب خدمت کنم.

برداشت: چه زمانی در این دنیا وفا وجود داشته است؟ یک جام شراب بیاور تا من داستان جمشید و کاووس را نقل کنم.

برداشت: از نوشتۀ بدی که برایم فرستاده‌اند نمی‌ترسم، زیرا در روز قیامت با لطف او می‌توانم هزاران صفحه از آن را نادیده بگیرم.

برداشت: کجاست پیام‌آور صبح؟ تا من با آن روز خوش و سرشار از نیکایی، غم و اندوهِ شب جدایی را پشت سر بگذارم.

برداشت: عمر موقتی من که دوست به حافظ داده است، روزی زیبایی او را می‌بینم و در مقابلش تسلیم خواهم شد.