غزل شمارهٔ ۳۵۰

برداشت: در صبح زود تصمیم گرفتم توبه کنم و از خدا راهنمایی طلبیدم. اما به این فکر افتادم که با رسیدن بهار، با دل‌شکنی و لغزش‌ها چه باید بکنم؟

برداشت: من نمی‌توانم به درستی صحبت کنم و از طرفی نمی‌توانم ببینم که دوستانم در حال نوشیدن شراب هستند و فقط نظاره‌گر باشم.

برداشت: مثل غنچه‌ای با لب‌های خندان، به خاطر یادِ آن مجلسِ باشکوه، پیاله‌ای را برمی‌دارم و از شدت شادی، لباس خود را پاره می‌کنم.

برداشت: لطفاً به دور لاله (که نماد زیبایی است) حال و هوای درونی من را درمان کنید. اگر بخواهم از میانهٔ شادی و جشن فاصله بگیرم.

برداشت: از چهره‌ی معشوقم مانند گلی که به آرزو رسیده، شکوفا می‌شوم و در مقابل دشمن، ضربه‌ای محکم و سخت می‌زنم.

برداشت: من در میکده گدایی می‌کنم، اما در لحظه‌ی مستی می‌توانم به آسمان ناز کنم و بر ستاره‌ها فرمان روا باشم.

برداشت: من که راه و رسم تظاهر به پرهیز از دنیا را ندارم، چرا باید فردی را که به نوشیدن شراب عادت دارد سرزنش کنم؟

برداشت: من مجسمه‌ای را مانند یک پادشاه روی تختی از گل می‌نشانم و با گل‌های سنبل و دیگر گل‌ها، طوق و زینت‌هایی برای او فراهم می‌کنم.

برداشت: حافظ به خاطر نوشیدن پنهانی شراب، دچار دلتنگی شده و با صدای ساز و نی، قصد دارد راز خود را فاش کند.