غزل شمارهٔ ۳۴۹

برداشت: شب گذشته به خیال زیبایی‌ات فکر می‌کردم و می‌خواستم این فکر را از سرم بیرون کنم، اما گفت: کجا می‌توانم زنجیر را پیدا کنم؟ تا بتوانم برای این دیوانگی تدبیری بیندیشم.

برداشت: گفتم که قدش مثل درخت سرو است، اما او با عصبانیت بر من نگریست. دوستانم از راست به او آسیب می‌زنند، حالا من چه باید بکنم؟

برداشت: من یک نکته‌ی سنجیده نگفتم، ای محبوب، لطفاً این مورد را ببخش. کمی محبت و دلربایی کن تا من بتوانم شعر خود را به نظم درآورم.

برداشت: از سر لطافت و زیبایی که در چهره‌ام دارم، دلی آشفته و زردرنگ دارم. ای ساقی بی‌گناه، لطفاً جامی به من بده تا بتوانم رنگ و رویی زیبا و شاداب به چهره‌ام ببخشم.

برداشت: ای نسیمِ خنک از خانه‌ی لیلی، تا چه زمانی می‌خواهی من را آشفته کنی؟ می‌خواهم یاد و خاطره‌های گذشته را همچون جیحون، جلا دهم و به زندگی بازگردم.

برداشت: من با شجاعت و اراده به گنجینه‌ی زیبایی‌های بی‌نظیر محبوبم رسیدم و حالا تصمیم دارم که بعد از این، تمام کسانی که مانند من گدای عشق هستند را مانند قارون، ثروتمند و سرفراز کنم.

برداشت: ای ماهِ صاحب قران، یادِ منِ بنده را فراموش نکن تا به خاطر آن از خداوند برای تو و بخشش‌های روزافزونت دعا کنم.