غزل شمارهٔ ۳۴۷

برداشت: با درد عشق تو چه راه حلی پیدا کنم؟ تا کی باید در غم تو شب‌ها ناله سر دهم؟

برداشت: دل دیوانه از شنیدن نصیحت به تنگ آمده است، مگر اینکه بتوانم او را با زنجیر زلفت نگه‌دارم.

برداشت: آنچه در دوران فراق تو تجربه کرده‌ام، هرگز نمی‌توانم در یک نامه به طور مستقیم و کامل بیان کنم.

برداشت: از آن لحظه که در پیچ‌وتاب زلف تو گم شدم، دیگر مجالی برای پرداختن به هیچ درد و پریشانیِ دیگری نماند؛ همه‌ی فکر و یادم در همان سرِ زلف تو متوقف شده است

برداشت: زمانی که آرزویم دیدن تو باشد، در آن لحظه تصویر چهره‌ی زیبات را در ذهنم مجسم می‌کنم.

برداشت: اگر بدانم که رسیدن به تو اینقدر آسان است، تمام ایمان و دل خود را برایت آماده می‌کنم و هرچیزی را برایت فدای تو می‌کنم.

برداشت: از کنارم دور شو، ای واعظ! هرگز وقت من را به بیهوده‌گویی تلف نکن. من کسی نیستم که بخواهم به فریب و دغل‌کاری گوش دهم.

برداشت: امید به بهبودی از بدی‌های حافظ وجود ندارد، زیرا تقدیر چنین رقم خورده است، پس من چه تدبیری می‌توانم بیندیشم؟