غزل شمارهٔ ۳۴۵

برداشت: بی تو ای زیبای دل‌انگیز، با گل و باغ چه باید کرد؟ با موهای زیبا چه کنم و چه کنم با چهره‌ی زیبا؟

برداشت: آه، به خاطر حرف‌های طعنه‌آمیز بدخواهان، نتوانستم چهره‌ات را ببینم. چون من مانند آینه‌ای هستم که بر روی آهن قرار دارد، نمی‌دانم چه باید بکنم.

برداشت: ای نصیحت‌گر، رندان و باده‌نوشان را سرزنش نکن و از کار آنها ایراد نگیر، خداوند این تقدیر را برای ما رقم زده، من در برابر این شرایط چه کار می‌توانم بکنم؟

برداشت: وقتی غیرت و شجاعت به شدت در دل شخصی شعله‌ور می‌شود، از او خواهش می‌کنم که به من بگوید در حالی که در دل ناتوانی و سوختگی قرار دارم، چه باید بکنم؟

برداشت: وقتی پادشاه این سرنوشت را برای من روا داشت و مرا در چاه انداخت اگر لطف رستم یاریگر من برای بیرون آمدن از چاه نشود، من چه کاری می‌توانم بکنم؟(تلمیح به داستان بیژن و منیژه)

برداشت: اگر روشنایی چراغی نتواند آتش کوه طور را به وجود آورد، من در تاریکی وادی امن چه کاری می‌توانم انجام دهم؟

برداشت: ای حافظ، بهشت برین خانه‌ای است که به ارث از گذشتگانم به من رسیده. چرا باید دل به این دنیای سست بنیاد و گذرا ببندم؟