غزل شمارهٔ ۳۴۴

برداشت: زمان زیادی به طول یک عمر است که هر روز و مداوم در جستجو هستم. هر زمان برای اینکه شفاعتم کنند به نیک نامی مراجعه می کنم .

برداشت: بی‌وجود ماهی که نورش زندگی‌بخش است، روزهای خود را سپری می‌کنم. در این مسیر، دامی می‌چینم و پرنده‌ای را به دام می‌اندازم.

برداشت: کجا است تخت و تاج؟ کجا است چهره زیبا؟ کجا است نشان عشق و دوستی؟ حالا که من در عشق هستم، تمام وجودم را در این راه صرف می‌کنم.

برداشت: در جستجوی خبری از زیبایی و محبت، با آهنگ عشق به هر سو می‌روم و در حالی که با ناز و elegance حرکت می‌کنم، لحظاتی را سپری می‌کنم.

برداشت: هر چند می‌دانم که آن کسی که دل را آرام می‌کند، نمی‌تواند آرزوهایم را برآورده سازد، اما به هر حال برای خودم تصاویری زیبا می‌سازم و چشم به آینده‌ای امیدوارکننده دارم.

برداشت: می‌دانم که غم و اندوه، داستانی رنگین و جذاب به همراه دارد. این آهی که من همیشه در صبح و شب می‌زنم، همچون خون از دل می‌جوشد.

برداشت: اگرچه از او دور هستم و در مجلس اهل معرفت با می همدم هستم، گاهی اوقات جرعه‌ای می‌نوشم.