غزل شمارهٔ ۳۴۲

برداشت: وجود مادی و ظاهری من مانع می‌شود که نور و زیبایی واقعی روحم دیده شود، خوشا به حال لحظه‌ای که بتوانم این حجاب را کنار بزنم و حقیقت درونم را به نمایش بگذارم.

برداشت: این قفس برای کسی مثل من که خوش‌آواز است، مناسب نیست. می‌خواهم به باغ بهشت بروم، زیرا من پرنده‌ی آن باغ هستم.

برداشت: نمی‌دانم چرا به دنیا آمده‌ام و کجا باید بروم. افسوس که غافل از مسائل خودم هستم.

برداشت: چطور می‌توانم در دنیای روحانی و مقدس پرواز کنم، در حالی که بدنم همچون قفسی مرا محبوس کرده است؟

برداشت: اگر از عمق جانم بوی عشق و شوق به مشام می‌رسد، جای تعجب نیست که من نیز همدرد و شریک دردِ عاشقانی هستم که به یاد محبوب خود ناله می‌کنند.

برداشت: پوشش من را مانند زره‌ی زرین مبر، زیرا مانند شمعی هستم که درونش آتش‌های پنهان وجود دارد.

برداشت: مصرع دوم : وقتی وجودم سرشار از تو شد ، هیچ چیز و هیچ کس ، از من رفتار و کلامی نخواهد شنید که نشان از من و منیت در آن باشد ) فارغم از هرگونه وابستگی و دلبستگی (