غزل شمارهٔ ۳۴۱

برداشت: اگر به سخنان سرزنش‌آمیز مدعیان فکر کنم، دیگر نمی‌توانم به راه و روش خوش‌گذرانی و آزادی‌خواهی ادامه دهم.

برداشت: رهنمودهای پارساهای تازه‌کار، راهی به دیاری است که من در آن به بدنامی شهرت دارم. در این شرایط، چه فایده‌ای در اندیشیدن به صلاح و نیکی وجود دارد؟

برداشت: حاکم دیوانه‌وار یک جامعه، به من که در دنیای بی‌نظمی و بی‌تقوایی زندگی می‌کنم، اهمیت می‌دهد زیرا در نادانی و ناتوانی از دیگران برتر هستم.

برداشت: بر پیشانی‌ام نشانه‌ای از عشق و محبت بگذار تا همه بدانند که من در راه تو جانم را فدای تو کرده‌ام.

برداشت: ایمانت را بروز بده و به خاطر خدا از هر چیزی بگذر تا در این لباس ریا متوجه نشوی که چه اندازه فقیر و بی‌چیز هستم.

برداشت: ای باد، به آن یار برسان که شعر پرخونی که می‌نویسم، ناشی از درد و غم عمیقی است که از دیده‌های سیاه‌ام بر جانم می‌نشیند.

برداشت: اگر من شراب نوشم یا نوشم نکرده، چه ارتباطی با دیگران دارم؟ من حافظ رازهای خودم هستم و درک‌کننده زمان خودم.