غزل شمارهٔ ۳۴۰

برداشت: من از عشق و درد قلبی به شدت می‌جوشم و مانند خُم شراب پر از می‌باشم. اما با این حال، روی لبم مهر سکوت زده‌ام و در خفا به رنج خود ادامه می‌دهم.

برداشت: من در تلاش هستم تا به عشق معشوقم دست یابم و این موضوع برای من بسیار جدی و حیاتی است. تو نگاه کن که چقدر برای رسیدن به این هدف جانفشانی می‌کنم.

برداشت: هر لحظه با غم دل درگیر هستم و نمی‌دانم کی از آن رها می‌شوم، چرا که هر بار که به یاد محبوب می‌افتم، گویی زلف او به دور گوشم حلقه می‌زند و نمی‌گذاردم آزاد شوم.

برداشت: من هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم که به طاعت خودم مغرور شوم، زیرا گاهی اوقات قدحی می‌نوشم و از خودم دور می‌شوم.

برداشت: امید دارم که با وجود دشمنی‌ها در روز حساب، لطف و بخشش خداوند بار گناهانی که بر دوشم هست را برطرف کند.

برداشت: پدرم به بهای کمی مثل دو دانه گندم، بهشت را فروخت. حالا من چرا نباید برای رهایی از دنیا، مالکیت تمام جهان را به چیزی کمتر از آن بفروشم؟

برداشت: من به خاطر دینداری‌ام لباس خاصی بر تن نکرده‌ام، بلکه این پوشش، مانند پرده‌ای است که عیب‌ها و نقص‌های پنهانم را می‌پوشاند.

برداشت: من آرزو دارم فقط از شراب خم بنوشم، و چه کنم اگر سخنان حکیمانه عارفان را نشنوم؟

برداشت: اگر نوازنده در این مجلس نغمه‌ای از عشق بنوازد، شعر حافظ می‌تواند در زمان سماع و جشن، ذهنم را تسخیر کند.