غزل شمارهٔ ۳۳۸

برداشت: من عاشق چهره‌ی زیبا و موهای دل‌انگیزم و از نگاه سرمست و شراب خالصی که بی‌ریا و صاف است، شگفت‌زده و مسحور شده‌ام.

برداشت: گفتی از راز عهد ازل (پیمانی که خدا با انسان پیش از آفرینش جهان بسته است) یک سخن بگو. بعد از آن می‌گویم که دو پیمانه می‌ نوشم.

برداشت: من آدم بهشتی ام، اما در این سفر (زندگی)، اسیر و گرفتار عشق جوانان زیبا هستم.

برداشت: در عشق، از ساز (موسیقی) و سوختن دل (شادی و غم) چاره و فراری وجود ندارد. من همچون شمع ایستاده‌ام (و میسوزم)، مرا از شعلهٔ آتش مترسان.

برداشت: شیراز سرشار از (دلبران با) لب های لعل گون است و معدن زیبایی. من گوهر فروش (زرگر) مفلس‌ام و بدین سبب پریشان‌ام (که ازین گهرها، یعنی لب لعل‌گون و حسن دلبران، مستفید شده نمیتوانم).

برداشت: از بس که چشمان مستانه‌ و خمارآلود را در این شهر دیده‌ام، واقعاً این روزها دیگر شراب نمی‌خورم (نیازی به خوردن شراب با وجود این چشمان مست ندارم) و خوشحالم (چون شراب من چشمان مست زیبارویان شهر است).

برداشت: شهری است که از هر طرف پر از ناز و کرشمهٔ حوران و زیبارویان است. من از (مال و منال) دنیا چیزی ندارم وگرنه خریدار همه حوران و زیبارویان این شهر هستم.

برداشت: اگر بخت یاری‌ام کند که دار و ندارم را به سوی محبوب ببرم (به سوی دوست سفر کنم)، آنگه حوران بهشتی با گیسوان خود از فرش من (اسباب سفرم) گرد راه را پاک می‌کنند.

برداشت: حافظ می‌گوید که زیبایی و جذابیت عواطف و احساسات من به مانند عروسی است که آرزوهایم را به نمایش می‌گذارد، اما من از آنچه در دل دارم، هیچ نشانه‌ای ندارم و به همین دلیل در دل خود آه می‌کشم.