غزل شمارهٔ ۳۳۷

برداشت: چرا به دیار خود نروم؟ چرا به نزد معشوق خود نروم؟

برداشت: وقتی‌که غم غریبی و دیار غربت را نمی‌توانم تحمل کنم؛ پس به دیار و وطن خود می‌روم و آقا و شاه خود می‌شوم..

برداشت: از نزدیکان اندرونی می‌شوم و به وصال می‌رسم؛ از بندگان محبوب خود می‌شوم.

برداشت: وقتی که عاقبت زندگی خود را نمی‌دانم پس همان بهتر که در روز مرگ (یا سختی) در نزد یار خود باشم.

برداشت: اگر هم از دست بخت بی‌خیال و زندگی بی‌سامان خود شکایتی داشته‌باشم، با خودم درد دل می‌گویم.

برداشت: شغل من همیشه عاشقی و رندی بوده است، پس از این نیز به همین پیشه می‌پردازم.

برداشت: امیدوارم که لطف ازلی و خدایی راهنمایی کند ای حافظ! وگرنه تا ابد شرمسار خود خواهم بود.