غزل شمارهٔ ۳۳۶

برداشت: خبر ملاقات تو کجاست که از عمق جانم برمی‌خیزم؟ من همچون پرنده‌ای مقدس هستم و از چنگال این دنیا آزاد می‌شوم.

برداشت: به خاطر عشق و محبت تو، حتی اگر به من بگویی که بنده‌ات هستم و به من نوکری کنی، از جایگاه مادی و محدودیت‌های این دنیا دست می‌کشم و بلند می‌شوم.

برداشت: خداوندا، از ابر هدایت، بارانی به من برسان قبل از آنکه مثل گرد و غبار از میان بروم.

برداشت: بر بالای قبر من با شراب و موسیقی بنشینید تا از عطر وجودت برخیزم و در حال رقص و شادی باشم.

برداشت: بلند شو و خودت را نشان بده ای زیبای دلربا، که من از شدت عشق و علاقه به تو، آماده‌ام جان و دلم را فدای تو کنم.

برداشت: با وجود اینکه پیر شده‌ام، اما تو را در آغوش می‌کشم تا صبح زود از کنار تو با جوانی تازه بیدار شوم.

برداشت: در روز مرگم، لحظه‌ای به من فرصت بده تا قبل از رفتن از این دنیا، تو را ببینم. تا بتوانم مانند حافظ، از عشق و زیبایی‌های زندگی دوباره سرشار شوم.