غزل شمارهٔ ۳۳۵

برداشت: اگر در میخانه‌ی مغان قدم بگذارم، می‌دانم که با خودم، چیزی جز دوستی و محبت نخواهم برد.

برداشت: امروز تصمیم به توبه دارم و مانند زاهدان عمل می‌کنم، اما فردا اگر خواستم به میخانه بروم، کسی نمی‌تواند مانع ورود من شود.

برداشت: اگر دست به من بدهد، پرواز من تنها به خاطر زیبایی آن شمع خواهد بود و هیچ پرواز دیگری ندارم.

برداشت: من نمی‌خواهم درباره‌ی زیبایی‌های حوریان صحبت کنم، چون این موضوع خود به تنهایی مانند زندگی در قصر می‌ماند. اگر با خیال تو، به کسی دیگر فکر کنم و سخن بگویم، برایم بی‌معناست.

برداشت: آرزو و عشق تو در دل من مخفی مانده و اگر تو تاکنون راز مرا فاش نکرده‌ای، دلیلی بر این است که هنوز عاشقانه به یاد تو هستم.

برداشت: به مانند پرنده‌ای که از قفس خاکی خود آزاد شده‌ام، به دنیای جدیدی پا گذاشته‌ام که شاید بتواند مرا به سوی شکار شهباز راهی کند.

برداشت: اگر همچون ساز چنگ مرا در آغوش نگیری و ننوازی حداقل همچون نی مرا با لبانت یک لحظه بنواز (کنار: آغوش)

برداشت: من ماجرای دل شکسته و غمگینم را برای کسی نمی‌گویم، زیرا هیچ‌کس جز تیغ درد عشق تو، نمی‌تواند با من همدردی کند.

برداشت: اگر به هر مویی یک سر بر تن حافظ باشد، مانند زلف تو، همه آن‌ها را در پای تو می‌ریزم.