غزل شمارهٔ ۳۳۴

برداشت: اگر دستی به گیسوان تو برسد، مانند گوی چه سرهایی که در بازی چوگان تو به زمین خواهند افتاد.

برداشت: زلف تو برای من عمری طولانی است، اما هیچ چیز از آن در دسترس نیست، حتی به اندازه یک تار مو.

برداشت: ای شمع، امروز شب است و من به خاطر عشق و احساسات عمیقم در کنارت به شدت می‌سوزم. کاش راحتی و آرامشی برای پروانه‌ای مانند من فراهم کنی تا از این درد و آتش دل به تو نزدیک شوم و مانند شمعی ذوب شوم.

برداشت: در آن لحظه که با یک خنده‌ات جانم را می‌دهم، همچون پیاله‌ای از شراب، می‌خواهم که مرا در نماز و عبادت تو پیش ببرند.

برداشت: از آنجا که نماز من با آلودگی همراه است، در میکده نیز نمازی نیست که مرا از سوز و گداز درونم بکاهد.

برداشت: اگر خیال تو به مسجد یا میخانه بیفتد، من محراب و کمانچه را از دو ابروی تو درست می‌کنم.

برداشت: اگر یک شب به تنهایی ما نگاهی بیندازی، چنان که صبح بر سراسر جهان می‌تابد، من نیز بر بلندای عالم می‌ایستم.

برداشت: آینده‌ی محمود بستگی به نتیجه‌ی کارش دارد و اگر به هدفش برسد، در راه آرزوهایش پیش خواهد رفت.

برداشت: حافظ از کس نمی‌تواند درد دلش را بگوید، چرا که در این زمانه فقط شراب است که می‌تواند رازهای او را درک کند و محرم اسرارش باشد.