غزل شمارهٔ ۳۳۳

برداشت: هنگامی که نماز شام تنهایی و بی­‌کسی خود را با گریه آغاز می­کنم، با ناله و زاری­‌های غریب، داستان فراق و جدایی خود را شرح می­‌دهم.

برداشت: به یاد و خاطر دوست و وطن خود آن چنان درمانده خواهم گریست، تا در جهان راه و رسم سفر و مسافرت را از بین ببرم.

برداشت: حقیقتا، من متعلق به سرزمین دوست هستم نه از سرزمین بیگانگی و بی­‌کسی، ای خدای ایمنی دهنده مرا به پیش دوستان خودم برگردان.

برداشت: ای رفیق راه، به خاطر خدا کمکی کن تا من بتوانم بار دیگر در کوی میکده حاضر شوم.

برداشت: خرد چه زمانی می‌­خواهد پیری و سال­خوردگی مرا به حساب بیاورد، چرا که هنوز من با طفلی زیبارو مشغول عشق بازی هستم.

برداشت: ای عزیز من، به جز باد هیچگونه همدم و دمسازی ندارم، از این رو به جز باد صبا و نسیم شمال هیچ­کس دیگر مرا نمی­‌شناسد.(نکته:مصراع دوم بیت را شاید بتوان به شکل دیگری نیز خواند، بدین ترتیب که خواجه با طنزی تلخ بیان می­‌کند که: چقدر عزیز و گرامی هستم من که تنها همدم و دمسازم باد هست!)

برداشت: هوای کوی یار همچون آب حیات برای ما زندگی بخش است، ای باد صبا نسیمی از خاک شیراز برای من بیاور.

برداشت: اشکم سراریز شد و عیب من را (عاشق بودن ) آشکارا بیان کرد، هنگامی که سخن چین درون خانه خودم می­‌باشد از چه کسی شکایت کنم.

برداشت: هنگام صبح، از ستاره زهره با صدای چنگ این نکته را شنیدم که می­‌گفت: من بنده و غلام حافظ خوش زبان و خوش صدا هستم.