غزل شمارهٔ ۳۳۱

برداشت: اگر کسی با تیغ به سوی من حمله کند، او را نمی‌گیرم و اگر هم تیر بیندازد، با کمال میل به او خدمت می‌کنم.

برداشت: ابروی زیبایت را مایهٔ تیراندازی قرار بده، تا من به یاد دست و بازویت جان بدهم.

برداشت: اگر غم‌های این دنیا مرا از پا درآورد، تنها چیزی که می‌تواند به من کمک کند، یک جام شراب است.

برداشت: ای خورشید امید، بیدار شو و به من نور ببخش، زیرا من در تاریکی و جدایی شب گرفتار شده‌ام.

برداشت: ای پیر صاحب‌نظر و اهل حق، به کمکم بیا و با یک جرعه نوشیدنی مرا جوان کن، چرا که حس می‌کنم به سمت پیری و کهنسالی پیش می‌روم.

برداشت: من در شب گذشته به موهای تو قسم خوردم که هرگز از عشق تو چشم بر نخواهم داشت.

برداشت: ای حافظ، این لباس تقوا را بسوزان چراکه اگر آتش بزنم، در آن نمی‌سوزم.