غزل شمارهٔ ۳۲۸

برداشت: من چه کسی هستم که به یاد تو بگذرم؟ ای خاک درگاه تو، مهربانی‌های تو تاج سر من است.

برداشت: عزیزم، نوازش و محبت تو را چه کسی به من یاد داد؟ بگو که من هرگز این گمان را درباره رقبایت ندارم.

برداشت: ای پرنده‌ٔ آسمان قدس، لطفاً مرا در سفرم یاری کن و حمایت‌ام کن، زیرا راه رسیدن به مقصد بسیار طولانی است و من تازه آغاز کرده‌ام.

برداشت: ای نسیم صبحگاهی، لطفاً پیام محبت و عبادتم را به یاد داشته باش و فراموش نکن که زمان دعا کردن در سحرگاه است.

برداشت: روز خوشی خواهد بود که از این مرحله بگذرم و دوستانم از تو خبر بگیرند.

برداشت: حافظ، شاید اگر در جستجوی لؤلؤ و جواهر وصال بروم و در دریا از اشک‌هایم غوطه‌ور شوم، بتوانم آن را بیابم.

برداشت: نظم و ساختار شعر بسیار عالی و برجسته است، به گونه‌ای که می‌تواند توجه و تشویق پادشاه را جلب کند تا در مورد من به خوبی صحبت کند و من را مورد توجه قرار دهد.