غزل شمارهٔ ۳۲۶

برداشت: در خلوتگاه لذت، محبوبی زیبا دارم که با مو و چهره‌اش، دلم را در آتش عشق می‌سوزاند.

برداشت: من عاشق و شیدا و اهل می‌گساری هستم و به طور بی‌پروا این حرف‌ها را می‌زنم، اما همه‌ی این ویژگی‌ها و مقام‌ها را به خاطر زیبایی و جذبه‌ی آن معشوق پرنسس مانند دارم.

برداشت: اگر تو با این حال و روز مرا بی‌قرار و بی‌نظم نگه می‌داری، من هم در دل شب با آه و ناله‌های جانسوزم، موهایم را در هم و پریشان کرده‌ام.

برداشت: اگر دوستی با چهره همچون آفتاب جلودار شود، من هم با خدشه‌های زرد و نشانه‌های درد بر چهره‌ام نقاشی می‌کنم.

برداشت: اگر قصد داری به خانهٔ رندها قدم بگذاری، من شعرهای شیرین و شراب خالصی دارم.

برداشت: نخستین بار جذبه و نشانه‌ای از تو را بیاور و تار زلفت را به من بده که من به دل مجروح خود سختی‌های زیادی را تحمل کرده‌ام.

برداشت: ای حافظ، با توجه به این که غم و شادی در زندگی مداوم در حال تغییر و گذراندن هستند، بهتر است که من به فکر خوشحال کردن خودم باشم.