غزل شمارهٔ ۳۲۵

برداشت: اگر موقعیتی پیش آید و بتوانم، خاک کف پای محبوبم را بر لوح چشمانم به عنوان نشانی از عشق بنویسم.

برداشت: من در عطر و بوی وجود تو غرق شده‌ام و امیدوارم که اشک‌های من مانند موجی، مرا به تو برساند.

برداشت: اگر به عشق او برسم و در پی جان او باشم، مانند شمع در همان لحظه جانم را به او تقدیم می‌کنم.

برداشت: امروز به خاطر وفای من به خودت آسیب نزن و به یاد نیاور آن شبی که به خاطر غم، دست به دعا برداشتم.

برداشت: موهای سیاه تو دل عاشقان را آرامش بخشیده و برایشان تعهدی ایجاد کرده است، اما این زیبایی من را بی‌قرار کرده است.

برداشت: ای باد، از آن باده خوش مزه نسیمی برای من بیاور، زیرا بوی آن درمانگری دارد و می‌تواند خمار و حال بد مرا برطرف کند.

برداشت: اگر عشق واقعی به من نرسد، تمام احساسات و ثروت‌های دلم را در لحظه‌ای که دوستانم را می‌بینم، از یاد می‌برم.

برداشت: این بیت به این معناست که از من که یک انسان خاکی و فانی هستم، دامن خود را دور کن، زیرا پس از من، هیچ چیزی جز غباری از من نخواهد ماند که باد بتواند آن را ببرد. به عبارتی، او به ناپایداری زندگی و اینکه پس از مرگش چیزی از او باقی نخواهد ماند، اشاره می‌کند.

برداشت: حافظ می‌گوید که لبِ لعل محبوبش برای او به اندازه جانش ارزشمند است و او آماده است تا تمام عمرش را تلف کند تا آن لحظه‌ای که جانش در خطر است، به لبِ معشوق نزدیک‌تر شود.