غزل شمارهٔ ۳۲۴

برداشت: با وجود اینکه در سر و کارم مشکلی از طرف زلف او پیش آمده، همچنان از لطف و مهربانی‌اش چشم‌پوشی نمی‌کنم.

برداشت: لطفاً وقتی به سرخی چهره‌ام نگاه می‌کنی، شادی نکن. زیرا این رنگ به خاطر خون دل من است که از چهره‌ام نمایان می‌شود.

برداشت: اگر مطرب از پشت پرده نمایان شود، در این حالت دلم به شدت آشفته خواهد شد، چرا که در این پرده حقایق و بار سنگین وجودم پنهان است.

برداشت: من شب‌ها به‌طور مداوم مراقب دل خود هستم تا تنها فکر او در آن حضور داشته باشد و هیچ چیز دیگری را به آن راه ندهم.

برداشت: من شاعر ماهری هستم که با جادوگری کلمات، از قلم خود شیرینی و زیبایی را پخش می‌کنم.

برداشت: چشم شانس من به خیال او بسته است و در خواب به سر می‌برد. آیا نسیمی از نعمت و محبت هست که مرا بیدار کند؟

برداشت: وقتی در مسیر می‌گذری و نمی‌توانم تو را ببینم، با که صحبت کنم تا بگوید چه چیزی را به تو بگویم؟

برداشت: دیروز در گفت‌وگویی شنیدم که حافظ می‌گوید همه چیز در دنیا ظاهر و ریا است، جز خاک درگاه تو. با چه کسی باید به این بازار بروم؟