غزل شمارهٔ ۳۱۹

برداشت: سال‌ها پیرو مذهب و طرز تفکر آزاداندیشان بوده‌ام، تا اینکه به نتیجه‌گیری عقلانی رسیدم و آرزوهای بی‌جا را به بند کشیدم.

برداشت: من به سرمنزل عنقا که مرحله نهایی ورسیدن به کمال است بخودی خود نرسیدم قطعا وقطع بیقین اینکاررابا کمک وهمراهی هدهد که جانان .میباشد به اینجا رسیدم

برداشت: ای گنجینهٔ گران‌بهاء، سایه‌ای بر دل زخمی‌ام بینداز، چرا که من به خاطر تو این خانه را به ویرانی کشانده‌ام.

برداشت: تصمیم گرفته بودم که دیگر لبِ ساقی را نبوسم، اما حالا خودم را سرزنش می‌کنم که چرا به حرف‌های نادان گوش کردم و این کار را انجام دادم.

برداشت: بر خلاف عادت عمل کردن و تنوع طلبی مایه کامجویی است. اگر ازین مسیر دنبال کام خود باشی در همه چیز آثار خالق را می بینی و دلت به وجود او قرص شده، خاطرت جمع خواهد شد.

برداشت: بازی و جلوه‌گری و حالاتی که داریم، به اراده و اختیار ما نیست. آنچه که خداوند از ابتدا مقدر کرده است، من هم همان را انجام داده‌ام.

برداشت: من از نعمت‌های خداوند در بهشت جاویدان امید دارم، هرچند که در راه رسیدن به این هدف، به بسیار نوشیدن در میخانه پرداختم.

برداشت: اینکه در سال‌های پیری‌ام، از جانب یوسف به من توجهی شده، پاداش صبر و تحملی است که در روزهای سخت و ناامیدی کشیده‌ام.

برداشت: صبح زود بلند شدن و سلامت و خوشحالی را طلب کردن، مانند حافظ، من هر کاری که انجام دادم، به برکت نعمت‌های قرآن بوده است.

برداشت: اگر در میان غزل‌ها مقام بلندی دارم، جای تعجبی نیست؛ زیرا سال‌ها در خدمت صاحب اثر بوده‌ام.